প্ৰেম সকলোৰে জীৱনলৈ আহে... কিন্তু এই প্ৰেমৰ সংজ্ঞা বিচৰি উলিওৱাটো বৰ জটিল... প্ৰেমৰ কোনো ঠিটনা নাই, কেতিয়া ক'ত কাৰ লগত এই প্ৰেম হৈ যায় কোনেও ক'ব নোৱাৰে । ঠিক সেইদৰে হয়তো মইও প্ৰেমত পৰিছো, কাৰোবাৰ পৰশত মোৰো প্ৰেমবোৰে পাখি মেলিব ধৰিছে,নিশাৰ সপোনবোৰৰ মাজৰ সেই টুকুৰা টুকুৰ আশাবোৰে যেন তাইৰ পৰশ পাইয়ে প্ৰেমৰ মালা গাঠিব ধৰিছে । তাইক লৈ দেখা নানানটা সপোনে যেন দুচকু জুৰায় তোলে আজি, সপোনবোৰৰ মাজতো যেন এতিয়া তাইৰ সৈতে প্ৰেমৰ আলাপ, আজিও সপোনত তাইৰ বাবেই কেৱল অপেক্ষা....তাই সঘনাই অহা-যোৱা কৰা বাটটোতেই যেন ৰৈ ৰ'ম তাইৰ বাবে...,জানোছা এবাৰ তাইৰ চকুলৈ চালে সপোনত দেখা পাওঁ । ভালপোৱাৰ সপোনবোৰেই চাগেই এনেকুৱা...😊নিলিখা কবিতাও যেন লেখি পেলাম তাইৰ চকুজুৰিলৈ চাই.... কেইটামান চিম্পল ভাষা আৰু শব্দৰেই যেন বিয়পাই তুলিম এবুকু অনুভৱ । প্ৰেমবোৰ বাৰু এনেকুৱাই নেকি....? ৰঙীন সপোনবোৰ যেতিয়াই দেখিবলৈ লৈছিলো ভাবিছিলো সচাকৈয়ে এদিন দিঠক হব , সপোনবোৰ সঁচা হব ৷ কিমান যে আশা আকাংক্ষা আছিল এইবোৰক লৈ.....মোক ইমান বিশাল আকাশখন নালাগে জানা,
সৌ যে দেখিছা আকাশৰ তৰাবোৰ , তাকো নালাগে......৷
মোৰ বাবে যেন এতিয়া তোমাৰ অলপ সহাৰিয়ে যথেষ্ট...।...শুকুলা ডাৱৰ চপৰাই কি মনোৰম হৈ জোনটিৰ লগত লুকাভাকু খেলিছে , পাৰিলে তোমাৰ নামত এচপৰা কিনি ৰাখিম ৷ তুমি মই তাত লুকাই লুকাই মনৰ কথাবোৰ পাতিম.... ৷ যেতিয়া কলীয়া ডাৱবোৰে আবৰি ধৰিব আকাশখন... তোমাক যেন মোৰ বুকুৰ মাজত সোমোৱাই ৰাখিম ৷ বৰষুন পৰিব টোপ টোপ কৰি....আৰু টোপাল টোপালবোৰত তুমি মই উমলিম......৷কবিতা কবিতা যেন হৈ পৰিব সময়বোৰ । নিশাবোৰ যেন এনেদৰেই পাৰ কৰিম তোমাৰ লগত..... এনেদৰেই যেন নিশাবোৰ বাগৰি যাব আৰু পুৱাৰ বেলিৰ পোহৰত যেন আকৌ হেৰাই যাব সপোনবোৰ ।
দিপাংকৰ ভাগৱতী
